ടീച്ചിങ്ങ് പ്രാക്ടീസിന്റെ  മൂന്ന് ആഴ്ചകൾ പിന്നിട്ടു... ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെ ആണ്  ടീച്ചിങ്ങ് പ്രാക്ടീസ്  ഒന്നാം വർഷം  മുതൽക്കേ നോക്കിക്കണ്ടത്. എന്നാൽ ആ പ്രതീക്ഷ എല്ലാം  തകർത്തു കൊണ്ടാണ് സെന്റ് സ്റ്റീഫൻസ് സ്കൂളിൽ രണ്ടു പേരിൽ കൂടുതൽ ആരെയും അനുവദിക്കില്ല എന്ന വാർത്ത അറിഞ്ഞത്. ഒരിക്കലും പോകില്ല  എന്ന് ശപഥം എടുത്ത സ്കൂളിൽ തന്നെ അവസാനം പോകണം എന്ന ഗതികേടിലായി... വളരെ ദുഖത്തോടെ അവിടെ ചെന്ന് അനുമതി വാങ്ങി, ഒരു സ്കൂൾ കിട്ടി എന്ന  സന്തോഷം മനസ്സിൽ വന്നു...കിട്ടിയത് എന്റെ സ്വന്തം നാട്ടിലെ സ്കൂൾ തന്നെ ആയിരുന്നു.. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ  കോളേജിൽ  ചെല്ലുമ്പോൾ സെന്റ് സ്റ്റീഫൻസ് സ്കൂൾ കിട്ടിയില്ലല്ലോ എന്ന വേദന മനസിനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.. ഇളമണ്ണൂർ  സ്കൂളിൽ പോർഷൻ വാങ്ങാൻ പോയി.. അപ്പോഴേക്കും സ്കൂളും അതിലുപരി അവിടുത്തെ അധ്യാപകരും മനസ്സിൽ നല്ല ഒരു സ്ഥാനം പിടിച്ചു. ജൂലൈ മൂന്നാം തീയ്യതി അവിടെ പോയി തുടങ്ങി... അന്നുമുതൽക്കങ്ങോട്ട്  പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തത്ര സന്തോഷമാണ് ഇളമണ്ണൂർ സ്കൂൾ തന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. സെന്റ് സ്റ്റീഫൻസ് സ്കൂൾ എടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ വലിയ  ഒരു  അവസരം ആയിരുന്നു  നഷ്ട്ടപ്പെടുമായിരുന്നത്. ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ ഇത്രയും കരുതൽ കിട്ടി ഒരു സ്ഥാപനത്തിലും പഠിച്ചിട്ടില്ല, അത്രയ്ക്ക് കരുത്തലാണ് താബോറിൽ നിന്ന് കിട്ടിയത്...കിട്ടികൊണ്ടിരിക്കുന്നത്... ഇളമണ്ണൂർ സ്കൂളിലെ ഓരോ അധ്യാപകരിലും എനിക്ക് എന്റെ കലാലയത്തിലെ അധ്യാപകരെ കാണാൻ കഴിയുന്നു, എന്നുവെച്ചാൽ അത്രയേറെ സ്നേഹംനിറഞ്ഞ അധ്യാപകരാണ് ഇളമണ്ണൂർ  സ്കൂളിലെ അധ്യാപകർ.. അതിലുപരി നാട്ടിൽ ഇറങ്ങിയാൽ ഇപ്പോൾ എങ്ങും സാറെ വിളി ആണ്...കഴിഞ്ഞ മാസംവരെ നാട്ടുകാരുടെ മുൻപിൽ ഉള്ള ആൽവിൻ അല്ല ഇപ്പോൾ... വലിയ സാർ ആയിപോയി..ഒത്തിരി സന്തോഷത്തോടെ.....